Diary

 
เมื่อใดที่หัวใจนั้นอ่อนล้า คือเวลาที่เรานั้นอ่อนไหว
กอดตัวเองไม่มีใคร ไม่เห็นเป็นไรแค่นี้
ไม่ว่าเราจะพบอะไร จะเจอกับวันที่ร้ายรึดี
ใจก็ยังคงพร้อมจะมีความเหงาเป็นเพื่อน..เคียงไป
บนทางเดินที่เราเคยหกล้ม ทำให้ใครบางคนนั้นหล่นหาย
ฝากรอยแผลไว้ข้างใจ ทิ้งให้เราจดจำ
มีวันที่ลมหนาวพัดมา และก็มีวันที่ฝนพร่ำ
วันเดือนปียังหมุนประจำ ฉันเหงาก็ยังต้องเดินต่อไป
ไม่รู้ ไม่รู้ต้องเดินไปถึงเมื่อไหร่ เหงา ทั้งที่ไม่รู้ว่าทำไม

อาจเป็นเพราะโลกมันกว้างไป หัวใจก็เลยเหงา เหงา
แต่ยังยิ้มและยังไม่เศร้า กอดความเหงาไว้กับใจ

มีวันที่ลมหนาวพัดมา และก็มีวันที่ฝนพร่ำ
วันเดือนปียังหมุนประจำ ฉันเหงาก็ยังต้องเดินต่อไป
กอดความเหงาไว้กับใจ

อาจเป็นเพราะโลกมันกว้างไป หัวใจก็เลยเหงา เหงา(ก็แค่นี้เองใช่มั้ย?)
แต่ยังยิ้มและยังไม่เศร้า กอดความเหงาไว้กับใจ

อาจเป็นเพราะโลกมันกว้างไป หัวใจก็เลยเหงา เหงา
(ก็แค่นี้เองใช่มั้ย?) แต่ยังยิ้มและยังไม่เศร้า กอดความเหงาไว้กับใจ

เมื่อไรที่หัวใจนั้นอ่อนล้า คือเวลาที่เรานั้นอ่อนไหว
แล้วคนเราจะทนเหงาไปได้สักเท่าไร

 
 
 
ชอบเพลงนี้จัง
ใครเคยมีความรู้สึกแบบนี้มั่ง
ทำมาเราถึงเป็นบ่อยจัง
มีท่อนหนึ่งเราชอบมากๆที่ร้องว่า
" ไม่รู้ ไม่รู้ต้องเดินไปถึงเมื่อไหร่ เหงา ทั้งที่ไม่รู้ว่าทำไม
อาจเป็นเพราะโลกมันกว้างไป หัวใจก็เลยเหงา เหงา "
รู้สึกว่ามันเป็นตัวเองไงก้อไม่รู้
คิดแล้วก็ เหงา นะเนี้ย

edit @ 17 Nov 2012 23:29:19 by muujuu

 
วันนี้ได้มีโอกาสกับไปเยือนแม่แจ่มอีกครั้ง
เวลาผ่านเลยไปความเจริญเข้ามา ความเป็นเอกลักษณ์เริ่มถูกกลืนหาย
จากสะพานสลิงที่ทำจากไม้ อีก3ปีข้างหน้าจะเป็นสะพานปูน
ที่จะสร้างความสะดวกสบายให้คนที่นี้ ของบางอย่างมันก็น่าจะอยู่ร่วมกันได้เนอะ คิดถึงเบาๆ


แต่สิ่งที่ยังเหมือนเดิมคือความสงบและความใจดีของผู้คนที่นี้
แม่แจ่มในวันนี้ถึงจะเจริญขึ้นก็จริง แต่ความสวยงามของนาขั้นบันไดของแม่แจ่มก็ยังคงไม่เปลี่ยนแปลง
ยังก็เมืองเล็กๆแห่งก็ยังเป็นที่ให้ผ่อนคลายลืมความวุ่นวายในเมืองไปได้
รักนะ..แม่แจ่ม เมืองแจ่มของฉัน
 

Student again and again

posted on 09 Aug 2011 21:37 by muujuu in Diary
 
ชีวิตการเป็นนักศึกษาอีกครั้งของหงุ่นศรีชั่งยากลำบากเหลือเกิน
 
เรียนโทมาครบสองปีเหลือตัววิจัยก็ถึงเส้นชัยแล้ว
 
เปิดเทอมมาครึ่งเทอมแว้ววว หัวข้อที่ทำส่งอาจารย์ไปต้องเปลี่ยนใหม่
 
อาจารย์แม่คนสวยขาอย่าใจยักษ์ใจมารกับหนูเลย Tongue out หนูก็อยากจบบ้างอะไรบ้าง
 
ถึงแม้การไปเรียนหนังสือมันจะสนุกกว่าการไปทำงานก็ตาม
 
แต่ยังไงก็อยากจะกลับไปทำงานหาเงินแล้วนะอาจารย์ขา..
 
สรุปคือเราก็ต้องเริ่มนับหนึ่งใหม่อีกครั้ง Undecided
 
จำได้ว่ามีหนังเรื่องหนึ่งพูดถึงการเริ่มต้นใหม่
 
เป็นตอนที่แม่ของพระเอกพูดกับพระเอกของเรื่องว่าต้องเป็น
 
"ผู้ชายนับสาม" 
 
หลักการของผู้ชายนับสามคือ เวลาทำอะไรเราต้องตั้งใจทั้งหมดสามครั้ง ถ้าครั้งแรกไม่ได้ ครั้งที่สองเอาใหม่
 
ครั้งที่สามยังพลาดก็ต้องทำใจ เริ่มต้นสิ่งใหม่เริ่มนับหนึ่งใหม่อีกครั้ง
 
เราก็จะของเป็น "ผู้หญิงนับสาม" บ้างแล้วกัน
 
นี้แค่ครั้งแรกยังไม่ถึงสามครั้งต้องพยายามจบให้ได้ภายในปีนี้ Yell
 
แค่ตอนนี้หมดแรงชั่วคราว ขอหยุดหายใจลึกๆตั้งสติก่อนแล้วจะวิ่งต่อไปจนถึงเส้นชัยให้ได้ 
 
สู้ต่อไปหงุ่นศรีชีวิตนักศึกษา